Over mij

Biografie
Mijn leven begon in het ziekenhuis van Heerenveen waar ik op 3 augustus 1990 ben geboren. Als jongste van zes kinderen, met liefhebbende en getalenteerde ouders. Tot mijn achtste heb ik in Tjalleberd gewoond, een klein dorpje zo'n 5 kilometer van Heerenveen. Ik woonde op een grote boerderij waar mijn ouders een grote meubelzaak hadden. Tot ongeveer mijn achtste heb ik hier gewoond, gespeeld en veel dingen geleerd. Toen verhuisde ik met mijn ouders en anderhalf jaar oudere zus naar het dorpje Twijzelerheide. Dit ligt in de buurt van Dokkum, Buitenpost en Burgum... daar ergens tussenin. Ik heb hier mijn basisschool afgemaakt en ben toen naar het vmbo gegaan. Na het vmbo ben ik naar de havo gegaan op een andere school. Al vanaf mijn tiende wilde ik journalistiek studeren. Op school heb ik dan ook 'snuffelstages' gelopen in deze sector. Na de havo was de studiekeuze dan ook niet moeilijk: ik ging journalistiek studeren op Windesheim in Zwolle.

Na mijn 18e verjaardag verhuisde ik naar Zwolle om daar op kamers te wonen. De journalistieke filosofie beviel mij wel, de studie niet. Ik was echter van plan journalistiek af te maken en na journalistiek de filmacademie in Amsterdam te proberen. Alleen is het erg moeilijk daar aangenomen te worden. Een klasgenoot had echter de filmacademie in Belgie opgemerkt en vertelde mij daar wel eens over. Op internet heb ik het opgezocht en kwam er achter dat deze school niet zo'n idiote toelating had. Ik heb mijn eerste jaar van journalistiek afgerond en mijn propedeusche gehaald en ben in augustus 2009 verhuisd naar Brussel om daar aan de filmacademie te studeren.

Fotografie en andere bezigheden
Als kind pakte ik altijd stiekem de camera van mijn vader. Hij was ook dol op fotograferen, en was dan ook erg zuinig met zijn camera, die ik dus eigenlijk nooit mocht vasthouden, laat staan gebruiken! Toch deed ik dat wel, ondeugend als ik was. Ik maakte dan altijd foto’s met mijn zus of met vriendinnen. We maakten dan leuke foto’s van elkaar en hadden er de grootste lol in.
Toen ik wat ouder werd, en mijn vader begon in te zien dat het eigenlijk wel logisch is dat meiden gewoon graag leuke foto’s van zichzelf hebben, mocht ik zijn camera wel eens lenen. Maar alleen als ik het dan wel even van te voren vroeg. Uiteindelijk gebruikte ik zijn camera steeds vaker en werd de ‘leuke bezigheid’ een hobby en groeide het uit tot een verslaving.

Op mijn vijftiende verjaardag kreeg ik dan eindelijk mijn eigen fotocamera. Dit was een Canon Powershot A540. Hiermee begon ik al met het fotograferen van vriendinnen en mijzelf, en bewerkte de foto’s zo dat het erg professioneel leek. Ik maakte bijvoorbeeld de achtergronden wazig (ik vond dat zó mooi!). Ik zat destijds veel in folders (bijv. van de MediaMarkt) en catalogussen zoals de OTTO te bladeren en kwijlde verliefd weg bij het aanzien van de mooie spiegelreflex camera’s. Ik wilde niets liever dan zo’n camera, en toen ik bijna zeventien was, heb ik die eindelijk gekocht. Ik kocht een Sony Alpha 100, en kocht er een lens bij van 18-200 mm. Ik was er verliefd op, smoorverliefd, en behandelde het speeltje als mijn baby (om het zo maar even ietwat overdreven te zeggen…).
Ondanks dat fotografie een grote hobby van mij is, wil dat nog niet zeggen dat het mijn enigste hobby is: ik heb er namelijk best wel veel.

Tekenen en schilderen vind ik ook super, en deed ik als kleutertje ook al. Heel veel zelfs. Ik ben er niet zo’n kei in (vooral niet in schilderen) maar dan is het alsnog wel leuk.
Schrijven is ook iets wat ik erg graag doe. Vooral verhalen, gedichten en songteksten schrijf ik graag. Momenteel ben ik bezig met het schrijven van een boek. De eerste die ik erg serieus schrijf. Heb er namelijk al velen geschreven, zo vanaf mijn tiende, maar ik schreef de meeste niet af, en diegene die ik wel heb afgekregen, vond ik niet de moeite waard om vervolgens uit te geven.
Voor de rest zijn lezen, reizen, films, muziek, uitgaan, winkelen en internetten ook hobby’s van mij.

Motivatie en geluk
Ik ben een echte planner en kijk altijd vele jaren vooruit (tot ergernis van mijn ouders..). Ik weet dan ook altijd precies wat ik wil en pak alles aan om datgene ook daadwerkelijk te bereiken. Zo heb ik mijn havo diploma ook gehaald, pure motivatie. Ik ben absoluut geen intelligent persoon, maar door mijn leergierigheid en motivatie is het mij wel gelukt mijn havo diploma te halen én mijn propedeusche. Ik zal echter nooit vergeten toen ik op de havo een vragenlijst moest invullen voor studiebegeleiding. Mijn mentor kwam de volgende dag naar mij toe en vroeg mij waarom ik niks had ingevuld op de vraag 'Heb je iets bereikt waar je trots op bent?'. Ze zei me dat ik trots mocht zijn omdat ik van het vmbo naar de havo ben gegaan etc. , waarop ik antwoorde: "Hoe kan ik trots zijn op iets wat ik niet echt gepresteerd heb? Ik heb gewoon enorm veel geluk gehad." en dat meende ik. Want als ik terugdenk aan mijn periode op school (zowel basisschool als middelbaar) dan is lichamelijk- en geestelijk afwezig zijn, het eerste wat in me opkomt. Ik was er nooit want spijbelde erg veel en áls ik er was, was ik aan het dagdromen.

Het klinkt misschien raar, maar ik zie mijn toekomst rooskleurig in. Ik ben in veel dingen geinteresseert en zal in deze vele dingen ook zéker verder gaan. Ookal blink ik in geen van deze dingen echt heel erg uit, ik heb de kans gekregen talenten te ontwikkelen. Hier ben ik mijn ouders erg dankbaar voor.
Vroeger was ik met mijn ouders in een hotel (ik weet niet meer hoe oud ik was, maar erg jong) en er stond een piano in de hal van dat hotel. Ik ging op de kruk zitten en begon te spelen. Zomaar. Toen liep er een vrouw naar mijn ouders en vertelde dat zij een concertpianiste was. Ze zei dat ik talent had. Toen zorgden mijn ouders dat ik pianoles kreeg. Om zo maar een voorbeeld te noemen. Ik heb ook tekenles en schilderles gehad en heb op allerlei verschillende sporten gezeten. Rond mijn twaalfde wilde ik niets liever dan actrice worden, en ik wilde naar de theaterschool in Leeuwarden. De auditie hiervoor kostte echter 240 euro. Toch mocht ik er aan meedoen, maar werd door mijn verlegenheid niet toegelaten. Mijn ouders hebben het jaar daarop wel bewezen dat ze in me geloofden, want ik mocht weer meedoen met de auditie. Weer werd ik afgewezen.
Opeens wilde ik model worden (vraag me niet waarom). Ik werd op mijn 13e ingeschreven in een modellenbureau en op mijn 17e, werd ik ineens gebeld. Ik had echter nooit mijn foto's ververst of er ook maar iets aan gedaan. MaxModels had mijn foto's gezien van toen ik 13 was, en wilde een afspraak met mij maken. Ik zag dit niet zitten want had maat 38 en geen 34, en ik zag er absoluut niet uit als Kate Moss (die ook bij Max Models zit). Toch ben ik er met mijn moeder heengegaan, gelijk uit school. Toen ik het kantoor binnen kwam lopen keken de mensen van het castingbureau mij verbaast aan. "Ben jij Iris Kuntkes?", werd me met open mond gevraagd. "ja..", stamelde ik. "Wat ben jij dik geworden!". Dat wist ik, en nu werd het keihard in mijn gezicht gezegd. En ik had nog wel maat 38 en was 1.80 m. Achteraf gezien helemaal niet dik dus.. Toen ben ik er anders tegenaan gaan kijken. Ik wilde geen beroep doen waar je mooi voor moet zijn. Van plaats voor de camera besloot ik achter de camera te blijven. Fotografie werd vanaf die dag pas echt een verslaving.